Rozdział II "Początek Końca"

   To, co teraz opowiem, wydarzyło się w piątek. Od tamtej pory szczerze, z całego serca nienawidziłam tego dnia. Piątek dla wielu osób jest ulubionym dniem tygodnia, oprócz soboty i niedzieli. Ale nie dla mnie. Czasami staje mi przed oczyma to wspomnienie. Ale wszystko od początku.
* * *
   Byłam na jakimś pustkowiu. Wokół mnie panowała ciemność. Wiedziałam, że muszę uciekać, ale nie wiedziałam przed kim lub przed czym. Wołałam, krzyczałam, ale nikogo nie było w pobliżu, więc nikt nie mógł mnie usłyszeć. Przebiegłam jeszcze spory kawałek, gdy wtem usłyszałam ciepły, pogodny głos:
- Paulina, pora wstawać.
   Otworzyłam oczy i natychmiast usiadłam na łóżku. Na szczęście, był to tylko sen, a słowa te wypowiedziała mama, która stała w progu mojego pokoju.
   -Paulina, pora wstać, bo spóźnisz się do szkoły - ostrzegła mnie mama.
   Po dziesięciu minutach, gotowa, zeszłam na dół, do kuchni, gdzie na stole już czekało na mnie śniadanie. Wychodząc z domu, cmoknęłam mamę w policzek i powiedziałam jej "Cześć!".

* * *
   Do domu wróciłam około godziny piętnastej Gdy tylko weszłam do pzedpokoju, poczułam się jakoś nieswojo. W domu było zupełnie cicho. Nie słyszałam buczenia pralki, głosów spikerów radiowych, czy postaci z seriali, które oglądała mama. A przede wszystkim nie było słychać mamy.
   Jak  zwykle w takich sytuacjach, przez moją głowę przewinęły się setki myśli, niczym z serialu kryminalnego. Szybko odpędziłam od siebie te myśli. Mama pewnie poszła do którejś ze swoich koleżanek, albo wybrała się na zakupy. Taaak, napewno.
   Ale zaraz... Zwykle w takich sytuacjach mama zostawia kartki na lodówce. Szybko popędziłam do kuchni. Od razu zauważyłam na drzwiach lodówki różową kartkę z następującą treścią:

"Wychodzę do cioci Krysi.
Wrócę o 15:00.
        Całuję, mama."

   Wszystko wydawało się w porządku. Jednak ta karteczka wcale mnie nie uspokoiła. Wręcz przeciwnie. Czułam się jeszcze gorzej, bo przecież było już dwadzieścia po trzeciej.
   Wzięłam komórkę i spróbowałam zadzwonić do mamy. Trzy sygnały. Cisza. Ponowiłam próbę kilka razy. Dalej nic.
   Szybko podbiegłam do telefonu znajdującego się w korytarzu i wybrałam numer cioci Krystyny, siostry mojej mamy.
   -Halo? Kto mówi? - usłyszałam męski głos w słuchawce.
-Wujku, to ja, Paulina. Jest może ciocia w domu?
-Jest. Dać jej słuchawkę?
-Tak, prosiłabym.
   I cisza. Przeczekałam dwie minuty, a potem usłyszałam głos cioci Krysi w słuchawce:
-Tak, Paulikno? O co chodzi?
-Jest może u cioci mama? - zapytałam.
-Alicja? Nie, nie ma jej - usłyszałam to, czego się obawiałam.
-J-jak to: nie ma? - wydukałam z szybko bijącym sercem.
-Po prostu jej nie ma. Dlaczego o to pytasz?
-Przed chwilą wróciłam ze szkoły i znalazłam kartkę od mamy. Napisała na niej, że idzie do ciebie i wróci o trzeciej.
-Uch... No, nie wiem... - pochwili ciszy usłyszałam ciocię. - Może wyszła przed chwilą, a są korki, czy coś i po prostu jeszcze nie doszła?
-Oby... Pa, ciociu!
-Pa.
   Rozłączyłam się. Postanowiłam przestać się tak bać i pójść odrobić lekcje. Ledwo doszłam do mojego pokoju, usłyszałam dzwonek telefonu. Czym prędziej rzuciłam się do półki z urządzeniem.
-Halo? K-kto mówi? - powiedziałam z nadzieją.
-Dzień dobry. Tutaj firma Orange. Nie chcieliby państwo skorzystać z naszej nowej oferty?
-Rodziców nie ma w domu! - warknęłam ze złością i i odłożyłam słuchawkę.
   "Na pewno nic się nie stało... Na pewno..." powtarzałam w myślach.
   Poszłam z powrotem do pokoju. Usiadłam na łóżku i wzięłam do ręki książkę. Starałam się przestać myśleć o mamie.

* * *
   Minuty ciągnęły się nieubłaganie. Była już piętnasta trzydzieści pięć. Z powrotem podeszłam do telefonu i wystukałam numer.
   -Halo? Tu Paulina - powiedziałam do słuchawki.
-Witaj, Paulinko. Znowu dzwonisz? - zdziwiła się ciocia.
-Czy mama do was nie przyszła? - spytałam z nadzieją.
Nie, nie przyszła. A nie ma jej u was?
-Nie ma. Jestem sama w domu.
-Jak to: nie ma?! I jeszcze jesteś sama w domu?! Już do ciebie idę, dziecko!
-Ciociu, nie... - ale nie dokończyłam, bo ciocia się rozłączyła.
   No tak. Zapomniałam, że ciocia potrafi być 'trochę' nadopiekuńcza.

* * *
   Dziesięć minut później usłyszałam szybkie, energiczne pukanie do drzwi. Poszłam je otworzyć i w progu ujrzałam ciocię Krystynę.
-Cześć, Ciociu - powiedziałam.
-Cześć, Paulinko. Alicja jeszcze nie wróciła?
-, Nie, nie wróciła. Napijesz się herbaty? - zaproponowałam.
-Tak, z chęcią - powiedziała ciocia.
   Weszłam do kuchni. Było to jedno z moich ulubionych miejsc w domu. Było tu przytulnie. Gdy byłąm jeszcze mała, tata pomalował ściany na żółto, tak, że kuchnia wyglądała tak, jakby wiecznie świeciło tu słońce. W jednym rogu pomieszczenia stał drewniany stół, na którym w tym momencie leżała cerata w kratkę, którą mama niedawno kupiła. W przeciwległym kącie stała lodówka, obok niej kilka szafek, w tym jedna ze zlewem i suszarką na naczynia i kuchenka. Przez okno wpadały do kuchni ciepłe, majowe promienie słońca, dzięki którym zielone zasłonki błyszczały. Lubiłam to miejsce.
   Postawiłam czajnik na kuchence, a ciocia zdążyła wejść do kuchni. Było słychać tylko nasze oddechy. Włączyłąm radio.

* * *
   Dziesięć minut później siedziałyśmy z ciocią przy stole i piłyśmy herbatę. Naglę ciszę przerwało dzwonienie telefony. Podbiegłam do aparatu.
   Halo? - powiedziałam do słuchawki.
-To ty, Paulina? - usłyszałam głos taty.
-Tak, to ja. O co chodzi?
-Bo widzisz... No... Nie wiem, jak to powiedzieć...
-To ja może dam ciocię Krysię do telefonu - zaproponowałam.
-Co robi Krystyna u nas w domu? - szczerze zdziwił się tata.
-Mama miałą do niej pójść i wrócić o trzeciej. Ale ani nie była u coici, ani nie wróciła, a ciocia przyszła, bo powiedziała, że nie mogę sama być w domu - wyjaśniłam tacie.
-Aha. Ja właśnie dzwonię w sprawie mamy - powiedział tata. - Miałą wypadek - serce zaczęło mi bić mocniej. - Jest w ciężkim stanie. Leży w szpitalu.
   Ale tego ostatniego zdania już nie usłyszałam.. Po słowach 'w ciężkim stanie'', słuchawka wypadła mi z ręki i wisiała teraz na kablu. Nie docierały do mnie żadne dźwięki. Mama... wypadek... w ciężkim stanie... Na szczęście w porę się otrząsnęłam z odrętwienia i szybko chwyciłam za wiszącą słuchawkę, w której usłyszałam głos taty:
-Paulina, jesteś tam?
-Tak, przepraszam.
-Mama leży w szpitalu. Dobrze by było, gdybyście przyjechały z ciocią. Muszę kończyć. Pa!
-Pa.
   Odrętwiała wkroczyłam do kuchni. W głowie kłębiło mi się tysiąc myśli na raz,
   -Ciociu... - zaczęłam.
-Hę?
-Mama... wypadek... szpital... szybko... - mówiłam urywanymi słowami.
-Czekaj... Alicja miała wypadek i leży w szpitalu, a my mamy tam jechać, tak? - odgadła ciocia.
-Tak! - potwierdziłam.
- No, to ubieraj buty i jedziemy!

                                                                ~♥~
I o to koniec drugiego rozdziału. Przepraszam, że tak długo. Domyślam się, że pewnie wiecie już, co się stanie :) 
Jak się Wam podoba nowy szablon?
Z podziękowaniami dla Lucy z Bajki i Outflow, za motywację do dalszego pisania.
               CZYTASZ = KOMENTUJESZ
Jeśli dasz link do swojego bloga, mogę się odwdzięczyć :3